خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان بايد از جان گذرد هر كه شود همدمشان روزي كه سرشتند ز گٍل پيكرشان سنگي اندر گٍلشان بود و همان شد دلشان.

        ***********************************************************

در سراشیبی تقدیر

   نام مرا

      با نام تو تشنه کرده اند

          و رفتنت را

             بر دلم داغ نهاده اند

                دریغ

                   از دریایی که در چشمهایت نشسته است

                       بی آنکه بخواهد

                           آیینه ها را آبی ببیند

                              یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب

                                  که تکرار آبی ترین زلال ها

                                      در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت

                                           تو را تداعی می کند

                                               برو به فکر من نباش

                                                   برو به پای من نسوز

                                                       برو به فکر من نباش

                                                           من یه جوری سر میکنم

                                                               زندگی رو با سختیاش........ا

                                                                   با که درددل کنم؟

                                                                       با کسی که پرنده بود برام؟

                                                                           با کسی که اشیانه بود

                                                                               دلم به چه خوش بود

                                                                                    کاشکی  پرنده پر نداشت

                                                                                         از پریدن خبر نداشت

                                                                                               درخت باغ آرزوش

                                                                                                   دغدغه تبر نداشت 

           ***********************************************************

غم تنها ترین تنهای دنیا 

                                تویی زیباترین زیبای دنیا

تو مثل امید یک قناری

                               قراری بر دل هر بی قراری

منم یلدای بی پایان عاشق

                                تو بودی مرحم زخم شقایق

تویی لالایی خواب خوش آواز

                                بالم را مشکن در اوج پرواز

نگاهت را می پرستم ای نگارم

                                 فدای تار مویت هر چه دارم

من عشق را از انعکاس مهتاب در حوض مادر بزرگ آموختم

من ایثار را از قلب خورشید در آسمان صحرا آموختم

من زندگی را از امواج طوفانی شب دریا آموختم

من محبت را از قطره های باران بر علفزار آموختم

من صداقت را از یک رنگی ابر های سفید آموختم

من وفا را از کبوتران بر شاخه های خشکیده آموختم

من گذشت زمان را از چشم های منتظر آموختم

من عطش را از چکاوک های خانه همسایه آموختم

من ایمین را از کودکان معصوم آموختم

و من آموختم هر چه را که می خواهم فقط از معبود یکتا بخواهم

           ***********************************************************

دوستت

      دارم را من        

 دل آويزترين شعر جهان

یافته ام این گل سرخ من است    

دامني پركن از اين گل كه بري خانه

دشمن که فشانی به دوست راز خوشبختی   

هركس به پراكندن اوست تو هم اي خوب من اين

نكته به تكرار بگو اين دل آويزترين شعر جهان را همه

 وقت نه به يك بار و به ده بار به صد بار بگو دوستت دارم

  را با  من بسيار بگو دوستم داري را از من بسيار  بپرس